|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
'Schrijnende situaties los je niet op met een pakket' Het is vrijdagmiddag. In een voormalig schoolgebouw in Tilburg-Noord is het een komen en gaan van mensen. Ze schuifelen met een doos of tas langs lange tafels met levensmiddelen: vleeswaren, aardappelen, groenten, allerlei conserveren... Aan het einde van de rij hebben ze een voedselpakket verzameld om weer een week vooruit te kunnen. Zo'n driehonderd gezinnen maken momenteel gebruik van de pakketten die Stichting Voedselhulp Tilburg hen biedt. De pakketten zijn bedoeld als noodhulp voor wie voor kortere of langere tijd financieel echt niet rond kan komen, vertelt Anneke Chumman. Met haar man Ramon is ze initiatiefnemer van de stichting. "Het gaat bijvoorbeeld om mensen die wachten op een uitkering terwijl ze geen financiële buffer hebben. Of om gezinnen die ver onder het minimum leven. Het maatschappelijk werk zorgt voor de indicatie. Elk half jaar toetsen we of het gezin nog steeds in aanmerking komt voor een pakket." Isolement Het echtpaar is vooral veel tijd kwijt met het zoeken naar leveranciers van de producten. "Denk aan onverkoopbare producten, waarvan de verpakking gedeukt of kapot is of waar een verkeerd etiket op zit." Anneke besteedt daarnaast steeds meer tijd aan gesprekken met de klanten van de Voedselhulp. "Als je alleen maar voedselpakketten uitdeelt, help je mensen niet. Je maakt ze dan zelfs nog meer afhankelijk. Dat willen we voorkomen. Achter de armoede gaan vaak ernstige problemen schuil: drugsgebruik, verkrachtingen binnen het gezin, depressiviteit. Echt schrijnende situaties, die je niet oplost met een pakket. Veel mensen willen hun verhaal kwijt, maar voelen schaamte om het bij de officiële instanties, zoals het maatschappelijk werk, neer te leggen. Daar ervaren ze gehaaste contacten, papieren rompslomp en gebrek aan oprechte betrokkenheid. Zo blijft veel ellende onzichtbaar. Wij hebben een informele ingang. Ik wil de gezinnen zien: ze moeten, als het ook maar enigszins kan, zelf hun pakket komen halen. Zo komen ze in elk geval even uit hun sociaal isolement. Bij het afhaalpunt ontmoeten ze anderen en is er tijd voor een praatje." Eigen benen Die lage drempel biedt mogelijkheden voor het aanknopen van een serieus gesprek. Dat wil Anneke Chumman gaan uitbouwen in een rol als vertrouwenspersoon. Het wordt een nieuw project van de stichting. "Ons werk biedt een ingang, een mogelijkheid om echt contact te krijgen met deze mensen. Ik neem de ruimte om te luisteren. Mijn levenservaring en geloof zijn voor mij daarbij de leidraad. Ik blijf vragen stellen, wil mensen hun eigen oplossingen laten vinden en op basis daarvan eventueel doorverwijzen. Een alleenstaande vrouw die moeite heeft met het feit dat haar drie puberende kinderen haar volledig claimen, laat dat ook zelf toe. Door de tijd te nemen en veel te praten, kon ik in dit geval een proces op gang brengen, waarbij deze vrouw weer zelf keuzes ging maken. Ze is nu vrijwilliger voor de stichting en staat weer bijna helemaal op eigen benen." Voor meer informatie: www.voedselhulp.org
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
