|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Wie, bij de gedachte aan de voedselbank, enkel denkt aan verveloze loodsen waar mensen met weinig inkomen schielijk een doos levensmiddelen komen ophalen, heeft een onjuist of minstens onvolledig beeld. Dat blijkt bij het bezoek aan Voedselhulp ("Nee, wij heten geen voedselbank") in Tilburg. Bij binnenkomst in het voormalige schoolgebouw aan de Mahlerstraat waar Voedselhulp Tilburg zit, valt meteen de gezellige sfeer op. De geur van koffie overheerst en links vooraan staat een toonbank waarin allerlei soorten gebak de zinnen prikkelen. Achter de toonbank vriendelijke vrijwilligers die, gastvrij als in een goed restaurant, de gasten gratis koffie met gebak aanbieden. Met hun koffie schuiven de gasten aan lange tafels aan om te wachten op hun beurt voor de voedselhulp, terwijl ze met elkaar een praatje maken. De kinderen spelen in een gezellige speelhoek. De voedselhulp zelf vindt achterin de grote schoolhal plaats in een marktachtige sfeer. Achter kraampjes staan vrijwilligers met allerlei supermarktproducten (aardappelen, brood, zuivelproducten, frisdrank, toiletpapier en dergelijke). De klanten hebben bij binnenkomst een volgnummertje gekregen (net als bij de bakker) en ze wachten tot hun nummertje op het display verschijnt. Dan gaan ze langs alle kraampjes en (afhankelijk van hun gezinsgrootte, die met de gekleurde munt die ze ook bij binnenkomst hebben gekregen, wordt aangegeven) verzamelen ze de artikelen in hun boodschappentassen. Voor de moslimklanten zijn er halalproducten. Veel mensen blijven hangen, ook nadat hun tassen gevuld zijn. Buiten is het koud en hier zijn altijd mensen om mee te kletsen. Visie Achter Voedselhulp Tilburg schuilt een duidelijke visie. Dat blijkt uit de sfeer in de schoolhal, maar het blijkt ook uit een gesprek met initiatiefnemers Ramon en Anneke Chum m an. "De sfeer moet hier goed zijn, maar het is hier geen way of life" , legt de goedlachse Ram o n Chum m an uit. "Mensen kunnen voedselhulp nodig hebben, ter overbrugging van een periode waarin ze 'rood' staan bij de bank of als ze wachten op een uitkering, of als ze bij de schuldhulpverlening zijn bijvoorbeeld. Maar ze mogen niet van de voedselhulp afhankelijk worden. Daarom 'screenen' we de klanten om de twee, drie maanden en intussen activeren wij zowel de klant als de hulpverleners. Tegen maatschappelijk werkers die mensen voor voedselhulp voordragen met de opmerking: Doe maar voor een half jaar , zeggen we: Nee, dat doen we niet, want bij zo'n lange periode worden de klanten lui én jullie worden lui. Het is de bedoeling dat mensen zichzelf, met hulp van hulpverleners, onafhankelijk maken van ons." Door deze visie achter Voedselhulp Tilburg worden ook de deelnamecriteria bepaald. Mensen kunnen alleen bij Voedselhulp Tilburg terecht als ze door een hulpverlener worden aangemeld, want het is de bedoeling dat ze gelijktijdig werken aan verbetering van hun situatie. Vertrouwenspersoon Overigens schuwen ook Ramon en Anneke zelf de hulpverlening niet. Ze kennen vrijwel alle klanten en als ze rondlopen door de schoolhal, klampen mensen hen voortdurend aan. Met name Anneke functioneert bij Voedselhulp Tilburg als 'vertrouwenspersoon' en als zodanig weet ze veel van de klanten. Ze kan hen vaak op weg helpen als er bijzondere problemen zijn, maar ze is ook niet bang om iemand te confronteren met gewoonten die een laag inkomen nog verder onder druk zetten. "Een Iraakse vrouw met een groot gezin die hier altijd komt, liet mij op een bepaald moment allerlei papieren zien. Toen zag ik dat ze een enorme telefoonrekening had; ze belde vrijwel dagelijks langdurig met familie in Irak. Ik heb toen gezegd: als je wilt dat je kinderen te eten hebben, kun je niet meer elke dag naar Irak bellen. Ik snap best dat die vrouw dat belangrijk vindt omdat haar familieleden in oorlogsgebied zitten, maar als ze haar gezin niet tekort wil doen, kán het gewoon niet." Ook Ramon vindt dat mensen zo snel mogelijk onafhankelijk moeten worden van Voedselhulp. "Als ze hier zijn, moeten ze weten dat ze welkom zijn en ze moeten zich op hun gemak voelen. Ik zeg tegen ze: als je hier komt, wil ik je liefde en brood geven . Maar gewenning is niet goed. Dus ik zeg ook gerust tegen een moeder: wil je deze manier van leven voorleven aan je kinderen? Dat wil geen enkele moeder. Ik wil de mensen gezond úit de Voedselhulp hebben. We bieden een helpende hand en zeggen tegen ze: 't komt wel goed. " De visie van de Stichting Voedselhulp werkt, aldus Ramon en als bewijs daarvoor verwijst hij naar de cijfers: "In ons tweeënhalfjarig bestaan zijn zeshonderd mensen die klant zijn geweest, weer onafhankelijk geworden. "We hebben ze niet ríjk gemaakt", zegt hij, "maar ze staan wel weer op eigen benen."
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
